"หนีไป เวย์ลิน หนีไป!"
เสียงนั้นกึกก้องจากข้างหลังของผม เสียงที่ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงแห่งความหมดหวังและเสียงแห่งความทรมาน
ต้นไม้ข้างหลังตัวผมทั้งหลายก็เริ่มล้มลง ทีละต้น ทีละต้น ผมรู้สึกได้ถึงความสยดสยองที่กำลังเพิ่มขึ้นและเติบขยายขึ้นทุกๆวินาทีที่ผมหันไปมองข้างหลัง
ผมพยายามที่จะไขว่คว้าหาความกล้าในตัวผมเพื่อที่จะควบคุมตัวเองให้อยู่และยกเท้าวิ่งหนีจากที่นี่ไปยังที่อื่น ซักที่หนึ่งที่ไม่รู้สึกถึงความน่ากลัวนี้ แต่ไม่มีประโยชน์เลย เท้าของผมรู้สึกได้ว่าหนักอึ้งเหมือนโดนทาบซีเมนต์ติดไว้และหัวใจของผมก็เริ่มที่จะเต้นแรงขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ
"วิ่ง!!!!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งจากแหล่งกำเนิดแห่งความน่ากลัว
ผมรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก กลัวอย่างที่ว่าไม่เคยกลัวมาก่อนตลอดในชีวิต ไม่ว่าจะเหตุการณ์ไหนก็ไม่เคยกลัวเท่านี้เลย
ในเวลา ณ ตรงนั้น ผมเห็นอะไรบางอย่างที่มีลักษณะสีแดงพุ่งเข้ามายังหน้าผม พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิงและผู้ชายคู่หนึ่งและเสียงแห่งการเฉือนเลือดเนื้อทิ้งออกจากร่างกายอย่างดุดัน
มันตกบนหน้าผมเกือบครึ่งหน้าได้ ของเหลวที่มีรสชาติเป็นเหล็กและสีแดงก่ำ
เลือด
ผมนิ่งไปในทันทีทันใด ในหัวผมตอนนี้มีแต่ความคิดที่ว่าผมนั้นจะต้องตายอยู่ ณ ที่แห่งนี้ และนี่ก็จะเป็นจุดจบของผม
ผมหายใจเข้าลึกไปถึงในอกของผม ความคิดและสัญชาตญาณของผมกำลังกลับมายังตัวผม แต่ผมก็ยังยกเท้าวิ่งหนีสิ่งที่ส่งความกลัวมาไม่ได้อยู่ดี
ผมนั้น... โดนกักขังไว้ด้วยความรู้สึกของผม ในขณะที่ผมมองเห็นเงาดำๆแดงๆโผล่ขึ้นมาจากความมืดที่อยู่ตรงหน้าผม ตัวมันทั้งตัวนั้นสีเลือดแต่ก็ยังให้ความรู้สึกของความมืดมน
ตาทั้งคู่ของมันนั้นเป็นสีเหลืองส่องแสงสว่างออกมาคล้ายกับตาของปีศาจ ตาปีศาจคู่นั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆทุกๆวินาทีที่มันเข้ามาใกล้ตัวผม
มันหยุดหัวใจผมด้วยความกลัวทั้งหมด ทั้งตัวและหัวใจ
มันตัวเล็กก็จริง แต่ผมนั้นรู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่ของตัวเล็กๆนั้น
ก่อนที่ผมจะเห็นมันนั้นยืนขึ้นมา ยืนขึ้นมาจากตอนที่มันเดินสี่ขา
มันตัวใหญ่พอๆกับต้นไม้แถวนั้น ตาปีศาจคู่นั้นก็ยังจดจ้องผม พร้อมที่จะฆ่าทุกเมื่อ...
ผมพยายามที่จะก้าวเท้าถอยหลังไปเรื่อยๆ แต่มันก็เขยิบเข้ามาหาตัวผมทีละก้าว ทีละก้าว
และในที่สุด มันก็แยกเขี้ยวคำราม ผมจึงได้เห็นเขี้ยวของมัน
มันพร้อมที่จะฆ่าผมแล้ว...
มันได้กระโจนเข้ามาหาผมในทันที ความเร็วของมันเร็วเหมือนกับแสงไฟ
แต่ผมก็หลบการโจมตีของมันและในที่สุดก็วิ่งห่างออกจากมันได้... ผมวิ่งไม่คิดชีวิต
ผมวิ่งแบบที่ผมไม่เคยวิ่งมาก่อนในชีวิต วิ่งอย่างที่ไม่ต้องหายใจแต่สามารถวิ่งได้ไวกว่ารถ
ด้วยเหตุใดก็ตาม...
ผมมาหยุดพักอยู่ที่หนึ่ง คิดว่าผมคงจะหนีพ้นจากมันไปแล้ว
ผมถอนหายใจอยู่ครู่ใหญ่จากนั้นก็เดินต่อไปตามทางของผม พยายามที่จะหาทางออก ทางออกที่จะพาผมหายออกไปจากโลกที่โหดร้ายเช่นที่นี่
แต่แล้วผมก็สะดุดเข้าให้ ทำให้ผมนั้นเห็นสิ่งที่ผมไม่เคยแม้แต่อยากจะเห็นมาก่อนในชีวิตตอนนั้น
"พ่อ!! แม่!!" ผมตะโกนดังลั่นเมื่อผมได้เห็นหน้าของพวกเขา
ผมนิ่งไปทันทีที่ผมเห็นหน้าของพวกเขา หัวที่เต็มไปด้วยสีแดงเลือดของทั้งสองคนนั้น อยู่บนพื้นที่โชกไปด้วยเลือด ทั้งหัวของพวกเขานั้นถูกชะล้างไปด้วยเลือดเนื้อมนุษย์ทั้งสิ้น ปากของพวกเขายังอ้าข้างอยู่ เหมือนกับพยายามที่จะตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือ แต่คำพูดเหล่านั้นต่างหายไป
สิ่งที่เหลืออยู่ต่อหน้าผมก็คือ หน้าของพวกเขา
"ไม่จริง... ทำไมล่ะ...?" ผมคุกเข่าลงด้วยความเศร้าเสียใจในเวลาที่ผมนั้นมองไปยังหน้าของพวกเขา
เท่านั้นเองน้ำตาของผมก็ไม่สามารถหยุดได้แล้ว
ที่นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว
ในเวลานั้นเอง เสียงการกระทืบเท้าก็ได้เกิดขึ้นเมื่อสัตว์ตนนั้นเดินเข้ามาหาผมจากข้างหลัง ผมหมุนตัวกลับมามองและเดินถอยหลัง ถอยห่างออกจากหน้าของพ่อและแม่ของผม
ในเวลานั้นผมรู้ตัวทันทีว่านี่ต้องเป็นจุดจบของผมแน่นอน สิ่งที่ผมเคยทำมาก็จะสูญหาย ความเจ็บปวดที่ผมรู้สึกจะหายไป ความทรงจำทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผมจะมลายหายสิ้นไปจากหัวใจและความคิดของผม
แต่กระทั่งนั้น มันเดินเข้ามาหาผม ผมรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาตัวผมทุกๆวินาที แต่ด้วยเหตุใดไม่รู้ผมรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปหาอันตรายนั้นด้วยตัวผมเอง ตอนนี้มันดูแปลกประหลาดจากเดิม มันเหมือนจะไม่ใช่สิ่งน่ากลัวที่ผมนึกถึงในความคิดของผม
"อย่า... อย่านะ..." ผมพูดออกมาด้วยความคิดที่ยังสั่นและเต็มไปด้วยความกลัว
มันเดินมาใกล้ผมจนถึงขีดสุดแล้ว กระทั่งที่ผมรู้สึกเหมือนจะสามารถมองผ่านทะลุตาปีศาจสีเหลืองของมันทะลุเข้าไปถึงหัวใจของมัน ทันใดนั้นภาพก็ปรากฎให้เห็น มันไม่ใช่ปีศาจ มันดูเหมือนหมาป่าเทา ร่างใหญ่ มนุษย์หมาป่าเทาร่างใหญ่
มันยิงฟันยิ้มให้กับผม
"โอ้... หึหึ... ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก..." ผมได้ยินเสียงดังมาและผมก็สับสนในทันที
บางอย่างมันไม่ปกติ
ตัวของมันนั้นหดเล็กลงเรื่อยๆ ในขณะที่มันยกมือขวาที่เต็มไปด้วยเลือดและความสยดสยองขึ้นมา มือนั้นก็ค่อยๆถูกวางลงบนไหล่ข้างซ้ายของผมในขณะที่มือนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นมือของมนุษย์
จากนั้นหน้าที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นหมาป่าก็เริ่มแตกตัวลง ขนที่มันมีเริ่มหดลงไปเรื่อยๆเข้าไปข้างในหน้าของมัน ทำให้ผมเห็นถึงสภาพใบหน้าของมัน จมูกนั้นก็เริ่มที่จะหดเข้าไปยังหน้าของมันและเปลี่ยนสภาพเป็นจมูกของมนุษย์แทน ตาปีศาจสีเหลืองอร่ามคู่นั้นก็เริ่มกลมกลืนหายไปเป็นสีที่ผมนั้นชอบที่สุด สีดำ หูของมันนั้นเริ่มที่จะพรากออกจากส่วนบนของหัวและไหลลงไปยังด้านข้างของหน้าสัตว์ประหลาดพิลึกนี่ หูที่ดูเหมือนเป็นรูปสามเหลี่ยมนั้นก็เริ่มที่จะงอโค้งกลับเป็นรูปตัว C ทุกสิ่งทุกอย่างบนใบหน้าของมันตอนนี้ก็กลับกลายเป็นสิ่งเดิมที่มันเคยเป็น
และในเวลานั้นผมก็อึ้งไปกับสิ่งที่ผมนั้นเห็นอยู่ตรงหน้า
"เพราะข้าคือเจ้าไงล่ะ..."
ตัวผมเองอีกคนพูด...
-------------------------------------------------------------------
ยังหาชื่อเรื่องไม่ได้เลยน่ะ... ไว้แต่งไปซักพักจะเปลี่ยนตรง Category ให้เป็นชื่อเรื่องละกันครับ... งุงิ
เสียงนั้นกึกก้องจากข้างหลังของผม เสียงที่ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงแห่งความหมดหวังและเสียงแห่งความทรมาน
ต้นไม้ข้างหลังตัวผมทั้งหลายก็เริ่มล้มลง ทีละต้น ทีละต้น ผมรู้สึกได้ถึงความสยดสยองที่กำลังเพิ่มขึ้นและเติบขยายขึ้นทุกๆวินาทีที่ผมหันไปมองข้างหลัง
ผมพยายามที่จะไขว่คว้าหาความกล้าในตัวผมเพื่อที่จะควบคุมตัวเองให้อยู่และยกเท้าวิ่งหนีจากที่นี่ไปยังที่อื่น ซักที่หนึ่งที่ไม่รู้สึกถึงความน่ากลัวนี้ แต่ไม่มีประโยชน์เลย เท้าของผมรู้สึกได้ว่าหนักอึ้งเหมือนโดนทาบซีเมนต์ติดไว้และหัวใจของผมก็เริ่มที่จะเต้นแรงขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ
"วิ่ง!!!!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งจากแหล่งกำเนิดแห่งความน่ากลัว
ผมรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก กลัวอย่างที่ว่าไม่เคยกลัวมาก่อนตลอดในชีวิต ไม่ว่าจะเหตุการณ์ไหนก็ไม่เคยกลัวเท่านี้เลย
ในเวลา ณ ตรงนั้น ผมเห็นอะไรบางอย่างที่มีลักษณะสีแดงพุ่งเข้ามายังหน้าผม พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิงและผู้ชายคู่หนึ่งและเสียงแห่งการเฉือนเลือดเนื้อทิ้งออกจากร่างกายอย่างดุดัน
มันตกบนหน้าผมเกือบครึ่งหน้าได้ ของเหลวที่มีรสชาติเป็นเหล็กและสีแดงก่ำ
เลือด
ผมนิ่งไปในทันทีทันใด ในหัวผมตอนนี้มีแต่ความคิดที่ว่าผมนั้นจะต้องตายอยู่ ณ ที่แห่งนี้ และนี่ก็จะเป็นจุดจบของผม
ผมหายใจเข้าลึกไปถึงในอกของผม ความคิดและสัญชาตญาณของผมกำลังกลับมายังตัวผม แต่ผมก็ยังยกเท้าวิ่งหนีสิ่งที่ส่งความกลัวมาไม่ได้อยู่ดี
ผมนั้น... โดนกักขังไว้ด้วยความรู้สึกของผม ในขณะที่ผมมองเห็นเงาดำๆแดงๆโผล่ขึ้นมาจากความมืดที่อยู่ตรงหน้าผม ตัวมันทั้งตัวนั้นสีเลือดแต่ก็ยังให้ความรู้สึกของความมืดมน
ตาทั้งคู่ของมันนั้นเป็นสีเหลืองส่องแสงสว่างออกมาคล้ายกับตาของปีศาจ ตาปีศาจคู่นั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆทุกๆวินาทีที่มันเข้ามาใกล้ตัวผม
มันหยุดหัวใจผมด้วยความกลัวทั้งหมด ทั้งตัวและหัวใจ
มันตัวเล็กก็จริง แต่ผมนั้นรู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่ของตัวเล็กๆนั้น
ก่อนที่ผมจะเห็นมันนั้นยืนขึ้นมา ยืนขึ้นมาจากตอนที่มันเดินสี่ขา
มันตัวใหญ่พอๆกับต้นไม้แถวนั้น ตาปีศาจคู่นั้นก็ยังจดจ้องผม พร้อมที่จะฆ่าทุกเมื่อ...
ผมพยายามที่จะก้าวเท้าถอยหลังไปเรื่อยๆ แต่มันก็เขยิบเข้ามาหาตัวผมทีละก้าว ทีละก้าว
และในที่สุด มันก็แยกเขี้ยวคำราม ผมจึงได้เห็นเขี้ยวของมัน
มันพร้อมที่จะฆ่าผมแล้ว...
มันได้กระโจนเข้ามาหาผมในทันที ความเร็วของมันเร็วเหมือนกับแสงไฟ
แต่ผมก็หลบการโจมตีของมันและในที่สุดก็วิ่งห่างออกจากมันได้... ผมวิ่งไม่คิดชีวิต
ผมวิ่งแบบที่ผมไม่เคยวิ่งมาก่อนในชีวิต วิ่งอย่างที่ไม่ต้องหายใจแต่สามารถวิ่งได้ไวกว่ารถ
ด้วยเหตุใดก็ตาม...
ผมมาหยุดพักอยู่ที่หนึ่ง คิดว่าผมคงจะหนีพ้นจากมันไปแล้ว
ผมถอนหายใจอยู่ครู่ใหญ่จากนั้นก็เดินต่อไปตามทางของผม พยายามที่จะหาทางออก ทางออกที่จะพาผมหายออกไปจากโลกที่โหดร้ายเช่นที่นี่
แต่แล้วผมก็สะดุดเข้าให้ ทำให้ผมนั้นเห็นสิ่งที่ผมไม่เคยแม้แต่อยากจะเห็นมาก่อนในชีวิตตอนนั้น
"พ่อ!! แม่!!" ผมตะโกนดังลั่นเมื่อผมได้เห็นหน้าของพวกเขา
ผมนิ่งไปทันทีที่ผมเห็นหน้าของพวกเขา หัวที่เต็มไปด้วยสีแดงเลือดของทั้งสองคนนั้น อยู่บนพื้นที่โชกไปด้วยเลือด ทั้งหัวของพวกเขานั้นถูกชะล้างไปด้วยเลือดเนื้อมนุษย์ทั้งสิ้น ปากของพวกเขายังอ้าข้างอยู่ เหมือนกับพยายามที่จะตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือ แต่คำพูดเหล่านั้นต่างหายไป
สิ่งที่เหลืออยู่ต่อหน้าผมก็คือ หน้าของพวกเขา
"ไม่จริง... ทำไมล่ะ...?" ผมคุกเข่าลงด้วยความเศร้าเสียใจในเวลาที่ผมนั้นมองไปยังหน้าของพวกเขา
เท่านั้นเองน้ำตาของผมก็ไม่สามารถหยุดได้แล้ว
ที่นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว
ในเวลานั้นเอง เสียงการกระทืบเท้าก็ได้เกิดขึ้นเมื่อสัตว์ตนนั้นเดินเข้ามาหาผมจากข้างหลัง ผมหมุนตัวกลับมามองและเดินถอยหลัง ถอยห่างออกจากหน้าของพ่อและแม่ของผม
ในเวลานั้นผมรู้ตัวทันทีว่านี่ต้องเป็นจุดจบของผมแน่นอน สิ่งที่ผมเคยทำมาก็จะสูญหาย ความเจ็บปวดที่ผมรู้สึกจะหายไป ความทรงจำทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผมจะมลายหายสิ้นไปจากหัวใจและความคิดของผม
แต่กระทั่งนั้น มันเดินเข้ามาหาผม ผมรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาตัวผมทุกๆวินาที แต่ด้วยเหตุใดไม่รู้ผมรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปหาอันตรายนั้นด้วยตัวผมเอง ตอนนี้มันดูแปลกประหลาดจากเดิม มันเหมือนจะไม่ใช่สิ่งน่ากลัวที่ผมนึกถึงในความคิดของผม
"อย่า... อย่านะ..." ผมพูดออกมาด้วยความคิดที่ยังสั่นและเต็มไปด้วยความกลัว
มันเดินมาใกล้ผมจนถึงขีดสุดแล้ว กระทั่งที่ผมรู้สึกเหมือนจะสามารถมองผ่านทะลุตาปีศาจสีเหลืองของมันทะลุเข้าไปถึงหัวใจของมัน ทันใดนั้นภาพก็ปรากฎให้เห็น มันไม่ใช่ปีศาจ มันดูเหมือนหมาป่าเทา ร่างใหญ่ มนุษย์หมาป่าเทาร่างใหญ่
มันยิงฟันยิ้มให้กับผม
"โอ้... หึหึ... ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก..." ผมได้ยินเสียงดังมาและผมก็สับสนในทันที
บางอย่างมันไม่ปกติ
ตัวของมันนั้นหดเล็กลงเรื่อยๆ ในขณะที่มันยกมือขวาที่เต็มไปด้วยเลือดและความสยดสยองขึ้นมา มือนั้นก็ค่อยๆถูกวางลงบนไหล่ข้างซ้ายของผมในขณะที่มือนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นมือของมนุษย์
จากนั้นหน้าที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นหมาป่าก็เริ่มแตกตัวลง ขนที่มันมีเริ่มหดลงไปเรื่อยๆเข้าไปข้างในหน้าของมัน ทำให้ผมเห็นถึงสภาพใบหน้าของมัน จมูกนั้นก็เริ่มที่จะหดเข้าไปยังหน้าของมันและเปลี่ยนสภาพเป็นจมูกของมนุษย์แทน ตาปีศาจสีเหลืองอร่ามคู่นั้นก็เริ่มกลมกลืนหายไปเป็นสีที่ผมนั้นชอบที่สุด สีดำ หูของมันนั้นเริ่มที่จะพรากออกจากส่วนบนของหัวและไหลลงไปยังด้านข้างของหน้าสัตว์ประหลาดพิลึกนี่ หูที่ดูเหมือนเป็นรูปสามเหลี่ยมนั้นก็เริ่มที่จะงอโค้งกลับเป็นรูปตัว C ทุกสิ่งทุกอย่างบนใบหน้าของมันตอนนี้ก็กลับกลายเป็นสิ่งเดิมที่มันเคยเป็น
และในเวลานั้นผมก็อึ้งไปกับสิ่งที่ผมนั้นเห็นอยู่ตรงหน้า
"เพราะข้าคือเจ้าไงล่ะ..."
ตัวผมเองอีกคนพูด...
-------------------------------------------------------------------
ยังหาชื่อเรื่องไม่ได้เลยน่ะ... ไว้แต่งไปซักพักจะเปลี่ยนตรง Category ให้เป็นชื่อเรื่องละกันครับ... งุงิ